Czy uczeń potrafi opowiedzieć o sobie tak, aby nie brzmiało to jak wyuczona formułka? Czy umie nazwać swoje mocne strony, doświadczenia, wartości i zainteresowania? A może częściej słyszymy od niego: „Nie wiem”, „Nic szczególnego nie umiem”, „Nie mam się czym pochwalić”? W doradztwie zawodowym autoprezentacja często kojarzy się młodym ludziom z rozmową kwalifikacyjną, CV albo wystąpieniem przed klasą. Dla wielu jest to sytuacja stresująca, bo wymaga mówienia o sobie wprost. Tymczasem zanim uczeń zacznie dobrze mówić o sobie, musi najpierw „zobaczyć siebie”, swoje: zasoby, doświadczenia, talenty, sposoby działania i preferowane kierunki rozwoju. Ogromnie pomocne może być tu myślenie wizualne.
/WiedzaiPraktyka
/wip